ราคามีความจำ ระดับที่ตลาดกลับตัวก่อนหน้านี้จะดึงดูดคำสั่งซื้อต่อไปเมื่อราคากลับเข้ามาใกล้ครั้งต่อไป ไม่ว่าจะเป็นการทำกำไร การเข้าสู่ตลาดใหม่ หรือการตั้งจุดหยุดที่อยู่ใกล้กันนั่นเอง พฤติกรรมฟูมฟายแบบนี้คือสาเหตุที่แนวรับและแนวต้านงานพอที่จะสำคัญ และทำไมพวกเขาจึงเป็นสิ่งแรกที่ควรจะวาดบนกราฟใดๆ
โซน ไม่ใช่เส้น
ระดับคือพื้นที่ ไม่ใช่ราคาถึงจุดทศนิยมที่ห้า วาดแนวรับและแนวต้านเป็นโซนรอบๆ จุดสูงสุดและต่ำที่สุดในการเคลื่อนไหวในกราฟรายวันและสี่ชั่วโมง และคาดว่าราคาจะเกินหรือขาดจากนั้นโดยสเปรดหนึ่งหรือสอง ตัวเลขกลมๆ และจุดสูงและต่ำในวันก่อนหน้ามีความสำคัญบนกราฟด้วยเหตุผลหนึ่ง: ผู้เข้าร่วมเพียงพอที่จะติดตามพวกเขาจนทำให้พวกเขาทำตัวเหมือนระดับ
โครงสร้างคือนิยามของแนวโน้ม
- แนวโน้มขาขึ้น — ลำดับของจุดสูงสุดและต่ำสุดที่เพิ่มขึ้น แนวโน้มยังคงอยู่ในระหว่างที่การดึงกลับแต่ละครั้งสิ้นสุดที่สูงกว่าต่ำสุดก่อนหน้า
- แนวโน้มขาลง — จุดสูงสุดและต่ำสุดที่ลดลง เป็นภาพสะท้อน
- ช่วง — ราคาแกว่งระหว่างชั้นที่กำหนดและเพดาน โดยไม่มีลำดับในทิศทางใดๆ
สิ่งนี้ทำให้ "แนวโน้ม" จากความรู้สึกกลายเป็นการทดสอบ: แนวโน้มขาขึ้นไม่ได้สิ้นสุดเพราะราคาดิ่งลง มันจะสิ้นสุดเมื่อการดึงกลับทะลุต่ำกว่าต่ำสุดก่อนหน้านี้ จนกว่าโครงสร้างจะพัง การดึงกลับเข้าสู่แนวรับคือโอกาสในการต่อเนื่อง; หากหลังจากที่มันพัง ดิ่งลงแบบเดียวกันคือคำเตือน
ทะลุหรือเด้ง
ในทุกระดับมีเพียงสองการค้า: การเด้ง (ราคายังเคารพระดับนั้น) และการทะลุ (มันผ่านไปและระดับเปลี่ยนบทบาท — ความต้านทานเก่ากลายเป็นแนวรับใหม่) การทะลุปลอมนั้นพบได้บ่อยจนทำให้หลายห้องค้าชอบการทดสอบใหม่: ปล่อยให้ราคาทะลุ รอให้มันกลับมาและยืนยันระดับจากอีกฝั่ง จากนั้นดำเนินการ คุณจะยอมทิ้งพิปส์แรกในความเคลื่อนไหวเพื่อการยืนยัน ระดับยังมีอายุ — โซนที่ยังคงอยู่สามครั้งเมื่อเดือนที่แล้วสำคัญ; หนึ่งจากสองปีที่แล้วส่วนใหญ่ไม่สำคัญ
ทำเครื่องหมายระดับก่อน อ่านโครงสร้างเป็นอันดับที่สอง จากนั้นค่อยถามว่าทุกเทียนหมายความว่าอย่างไร ลำดับการทำงานนี้คือส่วนใหญ่ของสิ่งที่ "การวิเคราะห์ทางเทคนิค" เป็นอย่างมีประโยชน์